پا توی کفش بزرگسالی
هر داستانی تجربهای انسانی را پیش روی خواننده میگذارد؛ تجربهای که شاید خود ما هنوز از سر نگذرانده باشیم. بسیاری از داستانهای انتخابشده، سالهاست در برنامههای آموزشی مدارس و دبیرستانهای کشورهای انگلیسیزبان تدریس میشوند و دانشآموزان از طریق آنها با شیوههای مختلف روایت، شخصیتپردازی و تحلیل ادبی آشنا میشوند. به علاوه این دوره فرصتی است برای نزدیک شدن دوباره به ادبیات داستانی ایران. بسیاری از نوجوانان امروز، به دلایل مختلف، ارتباط کمتری با داستاننویسان ایرانی برقرار میکنند. داستان کوتاه شاید بهترین راه برای آشنایی با نویسندگانی باشد که آثارشان از مهمترین دستاوردهای ادبیات معاصر فارسی به شمار میآید. در این دوره، در کنار چند داستان برجسته از ادبیات جهان، چهار داستان از نویسندگان ایرانی نیز خوانده و بررسی میشود.
در این دوره قرار نیست بیش از اندازه درگیر اصطلاحات ادبی و نقد تخصصی شویم. نوجوانان دور هم مینشینند، داستان میخوانند، سؤال میپرسند و دربارهی مسائلی که در داستان خواندهاند حرف میزنند. در کنار ساختار داستان، آنچه برای ما اهمیت دارد، پرسشهای انسانی و اخلاقی نهفته در این داستانهاست: آیا شخصیت داستان راه دیگری هم پیش رو داشت؟ آیا سرنوشت چیزی از پیش تعیینشده است؟ دوستی، وفاداری، شجاعت یا بخشش چه معنایی دارند؟
داستانهایی که در این دوره میخوانیم:
• با پسرم روی راه – ماهی و جفتش (ابراهیم گلستان)
• دوست کوچک – خانهی مادربزرگ (گلی ترقی)
• آخرین برگادبی ( اُ.هنری)
• گردنبند و یک تکه ریسمان (گی دو موپاسان)
• شرطبندی، بوقلمون صفت (آنتوان چخوف)
• غول خودخواه (اسکار وایلد)
• شبی در قطار کهکشان راه شیری (کنجی میازاوا)
• دوربین عکاسی (هوشنگ مرادی کرمانی)
در پایان این هشت هفته، شرکتکنندگان نه فقط با چند نویسنده و چند داستان مهم آشنا میشوند، بلکه مجموعهای از پرسشهای تازه را نیز با خود به خانه میبرند؛ پرسشهایی که شاید پاسخ قطعی نداشته باشند، اما آغازگر گفتوگویی جدیتر با ادبیات و با زندگی است.