داستانهای ادبیات عامه میتواند آبشخور بسیار مهمی برای داستانپردازی امروز باشد. ارتباط بین داستانهایی که امروز نوشته میشود با داستانهایی که در طول نسلها صیقل خوردهاند و به ما رسیدهاند ارتباطی دوطرفه است. فرهنگ یک موجود زنده است و فولکلور یا ادبیات مردم بخشی از فرهنگ است. فولکلور مثل هر موجود زندهای اگر جذب و دفع نداشته باشد بعد از مدتی از بین میرود.
آثار روایی درخشانی با استفاده از از ادبیات فولکلور یا ادبیات مردم خلق شدهاند. برای مثال رمان «صد سال تنهایی» یا بسیاری از فیلمهای کوروساوا ویژگیهای فرهنگ عامهی سرزمینشان را بازتاب میدهند. اما نویسندهی امروز ایرانی چطور باید به داستانهای مردم سرزمینش نگاه کند؟ اهمیت این داستانها در چیست؟ و چطور میتوان برای نوشتن از آنها بهره برد؟ این دوره برای پاسخ به این پرسشها طراحی شده است.