یازده و ده دقیقه

سالن بزرگی بود با آدم‌های زیادی نشسته روی ردیف ردیف صندلی‌های به هم چسبیده‌ی فلزی. چند نفری هم گوشه کنار ایستاده بودند یا قدم می‌زدند. گاهی صدای سرفه‌ای، عطسه‌ای، یا خش و خش جابجا شدن کسی که پشت و کمرش از نشستن طولانی خشک شده بود مثل افتادن قطره‌ای در آبِ ساکنِ یک برکه‌ی به خواب رفته، خطی بر سکوت فضا می‌انداخت. 

برای خواندن ادامه‌ی داستان به چشمه‌خوان مراجعه کنید:
یازده و ده دقیقه